En zing voor hen dit kleine requiem

Dit zong als een mantra door mijn hoofd, toen de berichten over het neerstorten van de MH17 steeds grimmiger werden. Omdat je niet veel meer kunt doen dan dat … treuren om de vele doden.

Al eeuwen zingen we zo, zoals dit prachtige Requiem van Ed Hoornik laat zien. Mijn mantra-achtige regeltje verraadt dat je dit gedicht nooit meer vergeet als je het gelezen hebt:

Te Middelharnis is een kind verdronken.
Sober berichtje in het avondblad:
‘t stond bij een hooiberg die had vlam gevat
en bij een zolderschuit, die was gezonken.

Zes dagen heeft het in mij nageklonken.
Op het kantoor vroeg men: zeg, heb je wat?
Ik werkte door, maar steeds weer hoorde ik dat:
te Middelharnis is een kind verdronken.

En kranten waaien weg en zijn verouderd,
de dagen korten, nachten worden kouder,
maar over ‘t water komt zijn kleine stem.

-Te Middelharnis, denk ik, ‘k denk aan hem
en bed zijn hoofdje tussen hart en schouder,
en zing voor hem dit lichte requiem.

Ed Hoornik (1910-1970)1

Als dichters rouwen troosten ze ons, ook in dit collectieve verdriet.

B.2

Joep Nicolas fragment uit De Schikgodinnen (foto Marij Coenen 2015)

 


  1. Uit: Ed Hoornik, Verzamelde Gedichten, Meulenhoff 1966. Ontleend aan: klassiekegedichten.net 

  2. Verkorte link van dit item: http://wp.me/p4eh3s-J8 

Loading Facebook Comments ...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *